Katechezy liturgiczne nr 49 i 50

01
Lut

Katecheza liturgiczna nr 49 (niedziela, 25 stycznia 2015): Oto Baranek Boży

Po śpiewie Baranku Boży celebrans odmawia po cichu modlitwy stanowiące  bezpośrednie przygotowanie na przyjęcie Komunii świętej. Wierni powinni w ciszy włączyć się w to modlitewne przygotowanie. Cisza i wspólne milczenie mają na celu pomóc kapłanowi i wiernym w osobistym spotkaniu z Chrystusem pod postaciami konsekrowanymi chleba i wina oraz stanowią akt adoracji Wcielonego Syna Bożego. Następnie kapłan trzymając nad pateną albo nad kielichem Chleb eucharystyczny wypowiada słowa: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata. Błogosławieni, którzy zostali wezwani na Jego ucztę”. Określenie „Baranek Boży” pochodzi z Ewangelii według św. Jana (J 1, 29). W świadectwie Jana Chrzciciela: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” zostaje wyrażona myśl o zastępczej i ekspiacyjnej śmierci Jezusa, uwalniającej ludzkość od grzechu. Występuje tu nawiązanie do baranka paschalnego, którego krew gwarantowała Hebrajczykom ocalenie od śmierci, a ostatecznie – wyzwolenie z niewoli egipskiej (Wj 12). Według papieża Benedykta XVI Pan Jezus umierający na krzyżu w dzień przygotowania Paschy ukazuje się jako „rzeczywisty Baranek paschalny, w którym wypełniło się znaczenie baranka paschalnego zabitego przy wychodzeniu z Egiptu”. Charakterystyka Chrystusa jako Baranka paschalnego, jaką przedstawił Jan Chrzciciel, doskonale współgra z obrazem Sługi Jahwe z Księgi Izajasza, który dobrowolnie i bez protestu umiera za grzechy swego ludu (Iz 52, 13 – 53, 12). To Izajaszowe proroctwo wypełniło się podczas chwalebnej Męki Jezusa Chrystusa. Formuła, jaką wypowiada kapłan, obwieszcza zatem odpuszczenie grzechów mocą paschalnej Ofiary Wcielonego Syna Bożego. Zwrot: „Błogosławieni, którzy zostali wezwani…” pochodzi z  Księgi Apokalipsy (Ap 19,9). Oznacza on, iż uczestnicy Mszy świętej zaliczają się do grona błogosławionych, czyli ludzi szczęśliwych, ponieważ zostali zaproszeni na ucztę Baranka, która jest początkiem uczty wiecznej. Nasza odpowiedź: „Panie nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie, ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona dusza moja” stanowi nawiązanie do słów setnika z Kafarnaum, proszącego o uzdrowienie swego chorego sługi (Mt 8, 8). Nie traktujmy tej modlitwy w duchu pokutnym, ale wypowiadajmy ją z pokorą,  płomienną wiarą i wdzięcznością wobec niezwykłej łaskawości Boga, który daje siebie nam, grzesznikom.  Jest to wyznanie wiary w Pana, który ma moc nas uzdrowić i zbawić poprzez kruchy znak słowa. To wyznanie wiary zostanie później przez każdego potwierdzone słowem „Amen”, wypowiadanym w odpowiedzi na słowa: „Ciało Chrystusa”.

Katecheza liturgiczna nr 50 (niedziela, 1 lutego 2015): Procesja komunijna

Obrzęd udzielania i przyjmowania Konsekrowanych Postaci uwypukla charakter uczty we Mszy świętej i od zawsze był jej integralną częścią. W Komunii świętej spotykamy i najściślej jednoczymy się z Wcielonym Synem Bożym, który za nas umarł i zmartwychwstał. Komunia święta włącza nas w życie Trójcy Świętej, jednoczy w Kościół, gładzi nasze grzechy powszednie  i zachowuje nas od przyszłych grzechów ciężkich (KKK 1391 – 1396). Od samego początku przy rozdawaniu Komunii świętej przestrzegano pewnego porządku hierarchicznego, to znaczy podawano ją najpierw duchowieństwu i usługującym przy ołtarzu, a następnie wiernym. W obrzędzie Komunii świętej możemy zatem wyodrębnić dwa etapy: komunię celebransa i komunię wiernych. Najpierw kapłan odmawia po cichu modlitwę i, po ukazaniu hostii zgromadzeniu i wypowiedzeniu słów: „Oto Baranek Boży…” jako pierwszy spożywa Ciało i Krew Pana. Podczas komunii celebransa rozpoczyna się śpiew na Komunię, będący znakiem radości serca, duchowej wspólnoty i braterskiej jedności (OWMR 86). W tym czasie formuje się procesja wiernych w stronę ołtarza dla przyjęcia Komunii świętej. Procesjonalne podejście do ołtarza uwypukla wymiar eschatologiczny Mszy świętej, ponieważ wyraża nasze oczekiwanie na powtórne przyjście Chrystusa na końcu czasów, które to wydarzenie Eucharystia zapowiada. Potem następuje rozdzielanie Komunii świętej wiernym. Udzielaniu Komunii towarzyszy krótki dialog. Szafarz mówi: „Ciało Chrystusa”, na co przyjmujący odpowiada „Amen” i przyjmuje Hostię do ust. Wypowiadając to jedno małe słowo wyznajemy naszą wiarę w rzeczywistą obecność Chrystusa pod postacią Chleba. Zgodnie z postanowieniem Konferencji Episkopatu przyjmujemy Komunię świętą w postawie stojącej lub klęczącej (OWMR 160). Zaleca się jednak, aby ci, którzy przyjmują Najświętszy Sakrament stojąc, wykonali wpierw jakiś gest czci, na przykład przyklęknęli lub głęboko się ukłonili. Jeśli Komunia święta jest udzielana na dłoń, należy spożyć ją tuż po przyjęciu (OWMR 161). Wierni powinni przyjmować Ciało Pańskie z hostii konsekrowanych w czasie danej Mszy świętej, a w przewidzianych przez prawo przypadkach mogą otrzymać Komunię pod obiema postaciami. W tej bowiem formie jaśniej uwypukla się przymierze z Bogiem oraz  związek, jaki istnieje pomiędzy Ucztą eucharystyczną a ucztą eschatologiczną w królestwie Ojca (OWMR 281). Musimy mieć jednak świadomość tego, iż niezależnie czy przyjmujemy Komunię świętą tylko pod postacią chleba czy pod obiema postaciami jej owoce są te same, gdyż pod każdą postacią obecny jest żywy i cały Chrystus (OWMR 282). Przyjęcie zatem Ciała Pańskiego jest równoznaczne z przyjęciem Krwi.

Zakończenie roku szkolnego i katechetycznego odbędzie się w środę 19 czerwca na mszy św. o godz. 8:00
W czwartek 20 czerwca Uroczystość Bożego Ciała
Panów prosimy o rozstawienie ołtarzy od godz. 5:15. Ołtarze ubieramy od godz. 6:30