Katechezy liturgiczne numer 53 i 54

21
Lut

Katecheza liturgiczna nr 53 (niedziela, 22 lutego 2015 r.): Ogłoszenia

 

         Historia liturgii uczy nas, że ogłoszenia miały miejsce w różnych momentach celebrowanej Eucharystii. Przed reformą liturgiczną Soboru Watykańskiego II umieszczano je bezpośrednio przed lub po kazaniu. Nie wydaje się jednak, aby te miejsca były właściwe dla przekazywania wiernym takich informacji. Starożytna praktyka, do której wraca Nowy Mszał rzymski

każe umieścić ogłoszenia parafialne w obrzędach zakończenia mszy św. W Ogólnym Wprowadzeniu do Mszału Rzymskiego czytamy: „Do obrzędów zakończenia należą:

  1. a) krótkie ogłoszenia, jeśli są konieczne;
  2. b) kapłańskie pozdrowienie i błogosławieństwo, które w pewnych dniach i okolicznościach może być ujęte w postaci modlitwy nad ludem albo w innym bardziej uroczystym sformułowaniu;
  3. c) odesłanie ludu przez diakona lub kapłana, aby każdy wrócił do swoich dobrych czynów, wielbiąc i błogosławiąc Boga;
  4. d) ucałowanie ołtarza przez kapłana i diakona, następnie głęboki ukłon w stronę ołtarza, wykonany przez kapłana, diakona i innych usługujących”.

 

Widzimy, że obrzędy zakończenia mają swoją strukturę nieco podobną do obrzędów wprowadzających. Swoje miejsce znajdują w nich ogłoszenia. Przedmiot ogłoszeń zależy od poszczególnych okoliczności i powinien dotyczyć aktualnych spraw z życia wspólnoty parafialnej lub też określonej grupy wiernych zgromadzonych na Eucharystii. Wspólnota eucharystyczna na wzór rodziny zgromadzonej przy wspólnym stole informuje się o podejmowanych czy realizowanych przedsięwzięciach związanych czy to z rozwojem duchowym wiernych, czy aktualnymi sprawami materialnymi parafii. Stąd też ton ogłoszeń powinien być rodzinny, ciepły, wynikający z ducha zgromadzenia. Można powiedzieć, że ogłoszenia powinny integrować zgromadzonych wokół bieżących, aktualnych spraw i angażować do podejmowania działań dla dobra wspólnoty. Zwłaszcza, jeśli ogłoszenia są długie, powinny być umieszczane również w gablotach parafialnych czy na stronie internetowej parafii.

 

Przed rozesłaniem zgromadzenia liturgicznego zanim jego uczestnicy powrócą do swych codziennych zajęć celebrans może zamknąć całą akcję liturgiczną tak zwanym słowem kończącym. Jest to krótkie podsumowanie przeżytych wspólnie podczas sprawowanej Ofiary treści teologicznych. Zwłaszcza w mszach z udziałem dzieci potrzeba jest, aby powtórzyć i utrwalić usłyszane treści. Celebrujący Eucharystię ma to uczynić w krótkich słowach ukazując związek tego, co dane nam było przeżyć na liturgii z codziennością. Słowa kończące mają być duchową zachętą, aby treści przeżytego sakramentu znalazły zastosowanie w praktyce życia.

 

Katecheza liturgiczna nr 54 (niedziela, 1 marca 2015 r.):

Błogosławieństwo i  rozesłanie

 

     Liturgię Eucharystyczną kończy się błogosławieństwem, które można śpiewać lub recytować. Celebrans rozkładając ręce wypowiada najpierw wezwanie „Pan z wami”, na które zgromadzeni odpowiadają „I z duchem twoim”. Następnie czyniąc znak krzyża celebrujący wypowiada formułę trynitarną “Niech was błogosławi Bóg wszechmogący, Ojciec i Syn, i Duch Święty”. Zgromadzeni odpowiadają „Amen”. W znaku błogosławieństwa wyraża się misterium paschalne Chrystusa, któremu towarzyszy wezwanie Trzech Osób Trójcy Świętej. Znak krzyża uczyniony na końcu zgromadzenia eucharystycznego przybliża uczestnikom misterium Chrystusowego zbawienia i daje możliwość przeżywania tego misterium pośród codziennych zdarzeń przypominając o przynależności do wspólnoty ludu Bożego.

W niektórych dniach i okolicznościach celebrujący może stosować błogosławieństwo uroczyste albo modlitwę nad ludem. Rozpoczyna się ono wezwaniem wypowiadanym przez kapłana lub diakona „Pochylcie głowy na błogosławieństwo” a następnie celebrans trzymając ręce wyciągnięte nad wiernymi wypowiada trzy wezwania, po których za każdym razem następuje aklamacja wiernych „Amen”. Po trzecim wezwaniu i odpowiedzi celebrujący wypowiada formułę trynitarną. Mszał Rzymski dla diecezji polskich proponuje 26 uroczystych błogosławieństw i 26 modlitw nad ludem.

Uroczyste błogosławieństwa swoją tradycją sięgają starożytności chrześcijańskiej. W czasach średniowiecza powstały całe zbiory formuł błogosławieństw, które za swą podstawę miały błogosławieństwo kapłańskie Starego Testamentu (Lb 6, 22-26). Większa część obecnych formuł uroczystych błogosławieństw pochodzi z Sakramentarza Gregoriańskiego a pozostałe stanowią współczesną kompozycję.

Dla biskupa celebrującego Eucharystię zarezerwowane jest specjalne błogosławieństwo pontyfikalne. Rozpoczyna się ono wezwaniem „Niech imię Pańskie będzie błogosławione”. Odpowiedź zebranych brzmi „Teraz i na wieki”. Następuje drugie wezwanie „Wspomożenie nasze w imieniu Pana”, na które wierni odpowiadają, „Który stworzył niebo i ziemię”. Oba teksty są biblijne i wyjęte z psalmów (Ps 113 (112), 2; Ps 124(123), 8). Po tych wezwaniach i odpowiedziach biskup wypowiada formułę trynitarną jak kapłan, ale błogosławi trzykrotnym znakiem krzyża.

Po błogosławieństwie następuje odesłanie ludu. Diakon lub gdy on jest nieobecny sam celebrans śpiewa lub wypowiada słowa: „Idźcie w pokoju Chrystusa”, a wierni odpowiadają „Bogu niech będą dzięki”. Polski tekst odbiega od wersji łacińskiej. Missale Romanum przewiduje w tym miejscu słowa: „Ite, missa est” oraz odpowiedź: „Deo gratias”. Odpowiedź zebranych wiernych „Bogu niech będą dzięki” jest ostatnim słowem wspólnoty eucharystycznej. Wychodzimy z kościoła do codziennych spraw wdzięczni Bogu za spotkanie z Nim i za Jego dary.

Spotkanie dzieci klas II z rodzicami odbędzie się w przyszły poniedziałek 8 czerwca o godz. 19:10 w Kościele..
Dla osób które chcą przekazać ofiarę pieniężną na parafię można to zrobić za pośrednictwem przelewu.
Konto parafialne Parafii Najświętszej Eucharystii w Łodzi: PKO BP SA  nr rachunku; 27 1020 3408 0000 4002 0157 3138