Św. Maksymilian Maria Kolbe (1894–1941), właściwie Rajmund Kolbe, był polskim franciszkaninem. W młodości wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych, studiował w Rzymie i przyjął święcenia kapłańskie w 1918 r. Rok wcześniej założył Rycerstwo Niepokalanej – ruch apostolski poświęcony szerzeniu wiary i nabożeństwa do Maryi.
Po powrocie do Polski rozwinął działalność wydawniczą i założył klasztor w Niepokalanowie. Prowadził także misję w Japonii. Podczas okupacji niemieckiej został aresztowany i osadzony w Auschwitz. Gdy po ucieczce więźnia wybrano grupę ludzi na śmierć głodową, Kolbe dobrowolnie zgłosił się na miejsce Franciszka Gajowniczka. Zmarł 14 sierpnia 1941 r. po podaniu zastrzyku fenolu. Jan Paweł II kanonizował go w 1982 r. jako męczennika.
Patronat: archidiecezji gdańskiej i diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej; św. Jan Paweł II nazywał go także patronem „naszych trudnych czasów”.
W ikonografii: ukazywany w habicie franciszkańskim albo w więziennym pasiaku z numerem 16670; pojawiają się także dwie korony – biała i czerwona – oraz motyw Niepokalanej.
