Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny wyraża wiarę Kościoła, że Maryja po zakończeniu ziemskiego życia została z ciałem i duszą wzięta do chwały niebieskiej. Przekonanie o szczególnym uwielbieniu Matki Chrystusa ma bardzo starą tradycję i rozwijało się w liturgii Kościołów Wschodu i Zachodu przez wiele stuleci.
1 listopada 1950 r. papież Pius XII w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus uroczyście ogłosił dogmat Wniebowzięcia. Kościół nie rozstrzyga w tej definicji, w jaki sposób zakończyło się ziemskie życie Maryi, lecz naucza o jej pełnym uczestnictwie w chwale zmartwychwstałego Chrystusa. W Polsce uroczystość 15 sierpnia nazywana jest również świętem Matki Bożej Zielnej i łączy się z tradycją błogosławienia ziół, kwiatów i plonów.
Znaczenie liturgiczne: uroczystość wyraża wiarę Kościoła w pełne uczestnictwo Maryi – z duszą i ciałem – w chwale zmartwychwstałego Chrystusa.
W ikonografii: Maryja ukazywana jest jako unoszona lub przyjmowana do nieba, często w otoczeniu aniołów; poniżej mogą znajdować się apostołowie przy pustym grobie.
